Szukaj na tym blogu

niedziela, 24 maja 2020

Gwiazda neutronowa

SNR 0540-69.3 źródło: NASA/CXC/SAO
 W wyniku wybuchu supernowej powstaje gwiazda neutronowa

Obraz Chandry ukazujący obiekt  SNR 0540 - 69.3 dobitnie wykazuje niezwykłą moc jaka się uwalnia, kiedy eksploduje masywna gwiazda. Implozja wtłacza materiał umierającej gwiazdy w niezwykle gęstą  gwiazdę neutronową, inicjując eksplozję która wysyła falę uderzeniową w przestrzeń o  prędkości 5 milionów mil na godzinę. Obraz ukazuje centralny biały    blask wysokoenergetycznych cząstek o długości 3 lat świetlnych stworzony przez szybko obracającą się gwiazdę neutronową. Otaczający gwiazdę neutronową biały blask jest powłoką gorącego gazu o szerokości 40 lat świetlnych w średnicy, wskazujący czoło napierającej  fali uderzeniowej super nowej.
Obracając się z szybkością 20 razy na sekundę  SNR 0540-69.3 generuje moc równoważną 30 000 Słońcom.
Pulsar ten, jest bardzo podobny do sławnego pulsara Crab Nebula (mgławica Kraba). Zarówno SNR 0540-69.3 jak i Crab  obracają się szybko, obydwa pulsary emitują niezwykłą moc promieniowania rentgenowskiego i wysokoenergetycznych cząstek, obydwie gwiazdy są zanurzone w magnetycznych chmurach wypelnionych wysokoenergetycznymi cząstkami.









 Strona główna Na początku Odpychanie kosmiczne Super wszechświat
 Ekspansja Ewolucja wszechświata Promieniowanie tła Hiper wszechświat 
 Czarna dziura Ciemna materia Promień grawitacyjny Siły pływowe
 Obiekty odległe Wielki Wybuch Poczerwienienie grawitacyjne  Życie gwiazd

czwartek, 21 maja 2020

twst

hhhhhhhh test1yyyyEkspansjahhhhhhhdddddddd
tttttttttttt  
xxxxxxxxxxnnnnnnggggggggggggggggfssfghhh

Obiekty odległe



Zgodnie z Nową Hipotezą, pomiędzy galaktykami w wyniku przyrostu  masy Wszechświata, następuje przyrost cząstek ciemnej materii (przyrost przestrzeni). Przyrost przestrzeni między  galaktykami bliskimi jest bardzo mały. Przyciąganie grawitacyjne pomiędzy galaktykami Grupy Lokalnej przeważa nad przyciąganiem relacji galaktyka - ciemna materia. Natomiast przyciąganie grawitacyjne  pomiędzy galaktykami odległymi, jest na tyle małe, że zwycięża przyciąganie grawitacyjne relacji galaktyka - ciemna materia. Pomimo tego, że wszystkie galaktyki są połączone siłami grawitacji, to dla obiektów odległych nie ma to znaczenia. Obiekty odległe oddalają się od nas na fali ekspansji przestrzeni,  ponieważ połączenie między galaktykami siłami grawitacji zostało zdominowane połączeniem grawitacyjnym relacji obiekt kosmiczny ciemna materia.


Galaktyki oddalają się na skutek przyrostu ciemnej materii /przestrzeni/ w objętości czarnej dziury. Przyrost ciemnej materii następuje jednocześnie w całej objętości, przyrost ten, nie ma środka ani krawędzi. Każdy obserwator, niezależnie w którym punkcie wszechświata się znajduje, patrzący na obiekty odległe ma wrażenie, że znajduje się w centrum wybuchu.




 Strona główna Na początku Odpychanie kosmiczne Super wszechświat
 Ekspansja Ewolucja wszechświata Promieniowanie tłaHiper wszechświat 
 Czarna dziura Ciemna materia Promień grawitacyjny Siły pływowe
 Obiekty odległe Wielki Wybuch Poczerwienienie grawitacyjne  Życie gwiazd

niedziela, 17 maja 2020

Siły pływowe


Ten artykuł dotyczy sił pływowych wywołanych przez czarną dziurę w ciemnej materii wszechświata. Zobacz też: inne znaczenie tego słowa w Wikipedii.
Każda czarna dziura jest zanurzona w ciemnej materii Wszechświata. Nowa hipoteza zakłada, że czarna dziura o masie gwiazdowej tworzy w swoim sąsiedztwie siły pływowe w ciemnej materii powodujące zmianę jej gęstości i przemieniające ciemną materię w materię zwykłą, która wyświeca się w postaci dysku akrecyjnego. Na czarną dziurę opada materia zwykła powstała z ciemnej materii Wszechświata. Po przekroczeniu horyzontu zdarzeń ulega kolapsowi i staje się ciemną materią czarnej dziury, która jest nieporównywalnie gęstsza od ciemnej materii w Wszechświecie.
Super masywne czarne dziury znajdujące się w centrach galaktyk, oprócz dysku akrecyjnego  tworzą halo galaktyki które charakteryzuje się m.in. tym że obraca się wraz z  centralną czarną dziurą galaktyki. W halo galaktyki  powstają rejony różnic gęstości ciemnej materii, a w nich rejony gwiazdotwórcze będące ciemną materią przemieniającą się w materię. Gwiazdy w galaktykach powstają w rejonach gwiazdotwórczych,  z materii utworzonej z ciemnej materii,  a nie z materii nie wiadomo jak tam zebranej. 
Należy przypomnieć że wszechświaty/czarne dziury są wypełnione ciemną materią w dużej koncentracji. Nie jest tak, że w jednych obszarach jest ciemnej materii więcej,  w innych mniej, a w jeszcze innych  nie ma jej w ogóle.



 Strona główna Na początku Odpychanie kosmiczne Super wszechświat
 Ekspansja Ewolucja wszechświata Promieniowanie tłaHiper wszechświat 
 Czarna dziura Ciemna materia Promień grawitacyjny Siły pływowe
 Obiekty odległe Wielki Wybuch Poczerwienienie grawitacyjne  Życie gwiazd

piątek, 14 grudnia 2018

Elektromagnetyczne promieniowanie tła


"echo po Wielkim Wybuchu"...

Kiedy jednak spojrzymy na mapę promieniowania mikrofalowego, okaże się, że całe niebo świeci, zaś najjaśniej z częstością 0,2725 THz. Ponieważ każde rozgrzane ciało emituje promieniowanie o częstotliwości charakterystycznej dla swojej temperatury, możemy oszacować temperaturę Wszechświata na 2,725 stopnia powyżej zera absolutnego, czyli minus 270,425 st. C. Najciekawsze jest jednak to, że wahania tej temperatury w zależności od kierunku, w którym spojrzymy, nie przekraczają trzech dziesięciotysięcznych stopnia w skali Kelwina. Nie znamy żadnego źródła ciepła, które byłoby aż tak jednorodne!  









Mikrofalowe promieniowanie tła (CMB, cosmic microwave background) to najdalszy (w czasie i przestrzeni) „obiekt” jaki możemy zaobserwować we Wszechświecie. CMB dociera do nas ze wszystkich kierunków na niebie powodując, że całe niebo świeci prawie idealnie jednorodnie w zakresie mikrofal (promieniowanie od długości fali około 1 mm). Stanowi on pozostałość po bardzo młodym Wszechświecie liczącym zaledwie niecałe 400 tys. lat. W tym czasie cała materia w nim zgromadzona miała postać, zjonizowanego gazu o masie nie dzisiejszego Wszechświata, a znacznie mniejszej, było to około 13.5 mld lat temu. 

 

Jeżeli źródłem CMB ma być Wielki Wybuch to miliardy lat temu, rozwijający młody Wszechświat, a konkretnie materia o  masie równej masie naszego Wszechświata,  rozpoczęła zwiększanie swoich rozmiarów od punktu w nicości do  nieskończonych rozmiarów.  Wszechświat budowany w ten sposób na starcie  już wymagał osobliwości a pozatym nie miał  zapewnionych warunków w których przeciwległe punkty na niebie,  nigdy nie mógły mieć  zapewnionego ze sobą związku przyczynowego, stąd nie mógły być w równowadze termodynamicznej. Ratunkiem na zapewnienie równowagi termodynamiczej miała być inflacja kosmologiczna.


Wszechświat Wielkiego Wybuchu nie będzie istniał wiecznie, kiedyś się "wypali i zgaśnie." - jak to mówią jego zwolennicy, zrobi się ciemno i zimno.

 

Druga możliwość jest taka, że w naszym NadWszechświecie nastąpił kolaps  materii gwiazdopodobnej i rozpoczęła się budowa nowego wszechświata. Obydwie możliwości wymagają bardzo dużej różnicy  wymaganej masy do realizacji budowy dzisiejszego Wszechświata. W  pierwszym przypadku jest to masa równa masie naszego Wszechświata, a w drugim, nieporównywalnie mniejsza masa  gwiazdowej czarnej dziury,  ok. 20 M☉.  W tej  możliwości masa do wzrostu wszechświata od ok. 20 M Słońca jest pobierana z nadwszechświata,  omawianego wszechświata.


W  drugim przypadku  nie jest wymagany proces  inflacji kosmologicznej.


  Tak naprawdę CMB jest emitowane teraz i będzie emitowane zawsze, aby w ten sposóbcic dostarczać materię z nadwszechświata poprzez horyzont zdarzeń do naszego Wszechświata. Ten sposób umożliwiać ma ciągły wzrost masy czarnej dziury/wszechświata i nieoznaczony czas życia Wszechświata i Hiper wszechświata.





Promieniowanie reliktowe jest sposobem w jakim "widzimy" nasz Nadwszechświat, czyli horyzont zdarzeń, który oddziela nas od Nadwszechświata, odbieramy  promieniowanie będące skutkiem przenikania "skolapsowanej"  materii z Nadwszechświata. Opadająca na nasz Wszechświat materia  po przekroczeniu horyzontu zdarzeń, powstaje jako ciemna materia, czyli przestrzeń która ma masę.  Formuje się jednocześnie w całej objętości wszechświata i tego  efektem jest ten syczący szum docierający z wszystkich kierunków.

Kliknięcie na sondę Planck uruchomi link do strony NASA prezentującej animację metodyki skanowania promieniowania tła przez sondę Planck. 



Promieniowanie reliktowe nazywane jest także promieniowaniem tła, promieniowaniem szczątkowym, promieniowaniem resztkowym.


Epopeja promieniowania tła miała swój początek kiedy to amerykański fizyk jądrowy i astrofizyk, pochodzenia rosyjskiego George Anthony Gamow wysunął przypuszczenie, że wczesny Wszechświat był wypełniony gorącym gazem swobodnych neutronów. Nie wiadomo czym był wypełniony wczesny Wszechwiat, ale należy przypuszczać że był wypełniony czymś czym wypełnione są czarne dziury.


 W 1948 roku Gamow uświadomił sobie, że jego gorące neutrony doprowadziłyby do wytworzenia fotonów o widmie ciała doskonale czarnego. Nie oznacza to, że Gamow, jak i jego współpracownicy Alpher i Herman byli przekonani, że fotony te przetrwałyby w dzisiejszym Wszechświecie jako szczególnego rodzaju widmo. Jednak ziarno, z którego wyrosła z czasem "epopeja" zwana promieniowaniem reliktowym, zostało posiane.




Promieniowanie tła wypełnia jednorodnie cały Wszechświat, i dociera z każdego kierunku.


Wiosną 1964 roku Penzias i Wilson przez przypadek zarejestrowali pierwsze sygnały syczącego szumu radiowego, który jak  obecnie są przekonani zwolennicy hipotezy Wielkiego Wybuchu jest  efektem gwałtownej eksplozji Wszechświata.

Przez przypadek zarejestrowali pierwsze sygnały syczącego szumu, podczas gdy ten szum odbierał wówczas obligatoryjnie każdy telewidz gdy na wejściu głowicy wielkiej częstotliwości telewizora nie było sygnału telewizji, czyli ma to być dowód na to, że jak głosi hipoteza Wielkiego Wybuchu, został on, ten szum, przewidziany najpierw teoretycznie, a dopiero po wielu latach, faktycznie wykryty. Dlaczego nie szukali tego szumu gdy go przewidzieli, tylko czekali na przypadkowe odkrycie.



                                    Szum promieniowania tła widoczny na ekranie telewizora
Fot: Nighstars Kamil, miłośnik i popularyzator astronomii oraz nocnej fotografii i astrofoto
     
Historyczna antena uczestnicząca w akcie znalezienia dowodu potwierdzającego Wielki Wybuch
 Zdjęcie: Fabioj  Wikimedia Commons



Jednorodność i izotropowość tego promieniowania wydawała się wówczas (w latach 50-tych i 60-tych) bezdyskusyjna i oczywista. Astronomowie i astrofizycy z tamtych lat, poszukiwali źródła fluktuacji temperaturowych we wczesnym Wszechświecie. Już jednak pod koniec lat 60-tych i w latach 70-tych niektórzy fizycy, podchodząc  do tego zagadnienia od strony fizyki statystycznej wypowiadali pogląd, że Wczesny Wszechświat miał prawo do odrobiny indywidualności i powinny istnieć fluktuacje temperaturowe w rozkładzie tego promieniowania, oszacowali je na niecały 1 K.


Oczekiwanych niejednorodności w promieniowaniu tła do dzisiaj nie znaleziono. Jest to jeden z problemów współczesnej kosmologii nazywany "Problemem daleko posuniętej jednorodności promieniowania reliktowego" - w przypadku kosmologii "Wielkiego Wybuchu".



Krótka historia promieniowania reliktowego

Źródło: NASA/ WMAP Science Team
Penzias i Wilson odkryli resztkowe promieniowanie po Wielkim Wybuchu za co otrzymali Nagrodę Nobla /1965 r/.


Satelita Cobe po raz pierwszy odkrył fluktuacje temperatury w promieniowaniu tła /1992 r/.

Dane sondy WMAP umożliwiły otrzymanie znacznie większej rozdzielczości obrazu fluktuacji promieniowania tła /2003 r/.





Zaplanowana na 2007 rok, sonda  "Planck"została ostatecznie wystrzelona 14 maja 2009 roku.
Misja Planck jest zaplanowana do końca 2011 roku.
Kliknięcie na sondę Planck uruchomi link do strony NASA prezentującej animację metodyki skanowania promieniowania tła przez sondę Planck.       
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             

Zdjęcie: Mike Peel .  Mike Peel - wiki - http://www.mikepeel.net/

       Poprzednia strona:   Ewolucja hiperwszechświata  








              
 Strona główna Na początku Odpychanie kosmiczne Super wszechświat
 Ekspansja Ewolucja wszechświata Promieniowanie tłaHiper wszechświat 
 Czarna dziura Ciemna materia Promień grawitacyjny Siły pływowe
 Obiekty odległe Wielki Wybuch Poczerwienienie grawitacyjne  Życie gwiazd