Szukaj na tym blogu

poniedziałek, 19 listopada 2018

Promień Schwarzschilda

 Strona główna Na początku Odpychanie kosmiczne Super wszechświat
 Ekspansja Ewolucja wszechświata Promieniowanie tłaHiper wszechświat 
 Czarna dziura Ciemna materia Promień grawitacyjny Siły pływowe

Promień Schwarzschilda – charakterystyczny promień stowarzyszony z każdą masą, jest proporcjonalny do masy, zwany jest też czasami promieniem grawitacyjnym. Obiekt mniejszy niż objętość wynikająca z jego promienia Schwarzschilda nazywany jest czarną dziurą. Powierzchnia wyznaczana przez promień Schwarzschilda spełnia rolę horyzontu zdarzeń. Ani światło, ani żadne cząstki nie mogą uciec przez tę powierzchnię z obszaru wewnątrz, stanowiącego czarną dziurę.

W kręgu zainteresowania omawianej na tym portalu hipotezy leżą tylko obiekty o objętości mniejszej niż objętość wynikająca z ich promienia Schwarzschilda, gdyż tylko takimi obiektami wypełniony jest hiperwszechświat

Obiekty te, zależnie od punktu widzenia są czarnymi dziurami lub wszechświatami. Każda czarna dziura lub wszechświat znajduje się we wszechświecie, lub w nadwszechświecie, z którego pobiera materię. Materia ta, pobierana w formie ciemnej materii, dociera jednocześnie do całej objętości czarnej dziury, (wszechświata).

Nasz wszechświat też ma objętość mniejszą niż wynika to z jego promienia Schwarzschilda, tym samym nie ma środka ani granic. Obserwator znajdujący się w dowolnym miejscu wszechświata odnosi wrażenie że znajduje się w centrum wybuchu (uciekające galaktyki). Wszechświat w całej swojej objętości wygląda mniej więcej tak samo.

{\displaystyle R_{\text{schw}}={\frac {2GM}{c^{2}}}}
gdzie:

RSchw - promień Schwarzschilda
G -  stała grawitacji 
M - masa obiektu
c  -  prędkość światła
  

Powrót do hipotezy budowy hiperwszechświata


Czarna dziura

 Strona główna Na początku Odpychanie kosmiczne Super wszechświat
 Ekspansja Ewolucja wszechświata Promieniowanie tłaHiper wszechświat 
 Czarna dziura Ciemna materia Promień grawitacyjny Siły pływowe

Wszystko co istnieje, to obiekty otoczone sferą o promieniu Schwarzschilda lub elementy tych obiektów. Jeżeli znajdujemy się na zewnątrz promienia Schwarzschilda pewnego obiektu, to obiekt ten jest dla nas czarną dziurą, natomiast jeżeli znajdujemy się wewnątrz promienia Schwarzschilda pewnego obiektu, to obiekt ten jest dla nas wszechświatem. Nasz wszechświat jest jedną z wielu czarnych dziur w Nadwszechświecie.

 Co nowego istotnego na temat czarnej dziury wprowadza Nowa Hipoteza?  Każda czarna dziura wypełniona  jest ciemną materią upakowaną w maksymalnej koncentracji. Według tej hipotezy, każda czarna dziura znajduje się we wnętrzu innej czarnej dziury, czarnej dziury o nieporównywalnie większej masie i o nieporównywalnie mniejszej gęstości. Na czarną dziurę bezustannie opada  ciemna materia z macierzystej czarnej dziury. Przed opadnięciem ciemnej materii na czarną dziurę na skutek sił pływowych zamienia się ona w materię. Do czarnej dziury wpada już tylko materia.

Każda czarna dziura, bez wyjątku, jest otoczona dyskiem akrecyjnym,  zainicjowanym przez  opadającą  materię.  Pojęcie akrecja jest stowarzyszone z opadaniem materii na ciało niebieskie  w wyniku działania grawitacji, ale  wstępną przyczyną jest opadanie ciemnej materii. Wyświecanie materii w dysku akrecyjnym nie ma związku z  pierwotną obecnością, czy nieobecnością materii  w bezpośrednim sąsiedztwie czarnej dziury, dysk akrecyjny nie zgaśnie kiedy tam zabraknie materii.

Nowością jest też mówienie o rozkładzie sił pływowych czarnej dziury w ciemnej materii,  skutkiem czego następuje tworzenie materii zwykłej. W wyniku akrecji tworzy się nie tylko dysk akrecyjny ale także  galaktyka.


"Celem" powstawania czarnych dziur jest odświeżanie materii zwykłej starego wszechświata, "zanieczyszczonego" ciężkimi pierwiastkami, na nowy świat wypełniony fundamentalnym cząstkami materii zwykłej. 


Czarna dziura jest obiektem astronomicznym, który tak silnie oddziałuje grawitacyjnie na swoje otoczenie, że nawet światło nie może uciec z jego powierzchni (prędkość ucieczki jest większa od prędkości światła).

Powszechnie uważa się, że nie wszystkie wybuchy supernowych kończą się powstaniem gwiazdy neutronowej. Jeżeli masa gwiazdy jest dostatecznie duża, malejący podczas zapadania się promień gwiazdy może przekroczyć jej grawitacyjny promień Schwarzschilda i wówczas gwiazda stanie się czarną dziurą.

Po przekroczeniu promienia grawitacyjnego, podczas kolapsu gwiazdy, według teorii Einsteina, grawitacja zmierza do nieskończoności, w tej sytuacji nie może zostać zrównoważona przez skończone ciśnienie i gwiazda nieuchronnie musi się zapaść do punktu nazywanego osobliwością.

Według Nowej Hipotezy Ewolucji Wszechświata w czarnych dziurach nie występuje obiekt zwany osobliwością. Młoda czarna dziura jest wypełniona pierwiastkami lekkimi: deuterem, helem, litem. Cząstki materii i ciemnej materii w czarnych dziurach mają diametralnie mniejsze rozmiary niż w wszechświecie który czarną dziurę stworzył, czyli diametralnie mniejsza jest długość Plancka i  wynikające z tego konsekwencje.

"Celem" powstania czarnej dziury jest odświeżenie zwykłej materii starego wszechświata, "zanieczyszczonej" ciężkimi pierwiastkami na nowy świat wypełniony pierwiastkami lekkimi. W ten sposób hiper wszechświat jest zdolny istnieć wiecznie, a powstały w Wielkim Wybuchu nie.

Czarna dziura nigdy nie jest głodna, bowiem każdą czarną dziurę otaczają niewyczerpane zapasy pokarmu, którym jest, przede wszystkim, ciemna materia, równomiernie i w dużej koncentracji wypełniająca cały Wszechświat. Masa każdej czarnej dziury systematycznie i nieprzerwanie rośnie, i przyrost ten w zasadzie nie jest zależny od istnienia lub nieistnienia zwykłej materii w sąsiedztwie czarnej dziury.

Omówienia wymaga zagadnienie super masywnych czarnych dziur istniejących w Wszechświecie, w centrach galaktyk. Średnia gęstość takiego obiektu może być bardzo mała, nawet niższa niż gęstość wody. Szukając analogii średniej gęstości super masywnej czarnej dziury i średniej gęstości Wszechświata to tak, jakby porównywać gęstość wody z gęstością "próżni". Gęstość zwykłej materii w średniej gęstości Wszechświata, w tych porównaniach stanowi marginalną rolę. Średnią gęstość Wszechświata w zasadzie stanowi gęstość ciemnej materii, czyli gęstość zawarta w "próżni". Nie chodzi tutaj o gęstość szczątkowej ilości zwykłej materii barionowej zagubionej w otchłaniach kosmosu, lecz o gęstość zawartą w egzotycznej ciemnej materii, o której wiemy tyle, że istnieje i gra pierwszorzędną rolę w systemie budowy hiper-przestrzeni w hiperwszechświecie.

Pomiar średniej gęstości wszechświata/czarnej dziury nie jest aktualnie możliwy, ponieważ większość masy wszechświata/czarnej dziury jest zawarta w ciemnej materii, której nie potrafimy zmierzyć, wykryć.

Czy Wszechświat może być wnętrzem czarnej dziury

                                     Spis treści 
        Strona główna     Na początku      Odpychanie kosmiczne 
       Hiperwszechświat     Ekspansja     Ewolucja wszechświata  
     Promieniowanie reliktowe     Czarna dziura   Ciemna materia