Szukaj na tym blogu

wtorek, 20 listopada 2018

Fragment hiperprzestrzeni




Uproszczony rysunek przedstawia fragment nieskończonej hiperprzestrzeni gdzie:
W5 nasz wszechświat
W6 jedna z wielu czarnych dziur w naszym wszechświecie
W4 jeden z wielu naszych równoległych wszechświatów
W3a nasz nadwszechświat
W3b wszechświat równoległy naszego nadwszechswiata
W2 nadwszechświat naszego nadwszechświata
W1 nadwszechświat wszechświata W2
Każdy z przedstawionych tu wszechświatów jest zamknięty pod swoim promieniem grawitacyjnym.
Odcienie szarości poszczególnych wszechświatów orientacyjnie wskazują ich gęstości, kolor czarny przypisany jest do największej gęstości.

Pod pojęciem gęstość rozumiemy gęstość ciemnej materii, gdyż gęstość ciemnej materii jest zbliżona do średniej gęstości wszechświata. Masa materii zwykłej jest szacowana na 1 - 10% masy materii we wszechświecie.

Powrót do hiperwszechświata



                                              Spis treści 
        Strona główna     Na początku      Odpychanie kosmiczne 
       Hiperwszechświat     Ekspansja     Ewolucja wszechświata  
     Promieniowanie reliktowe     Czarna dziura   Ciemna materia     

Ciemna materia




Ciemną materią jest medium wypełniające w dużej koncentracji całkowicie każdy z wszechświatów, każdą czarną dziurę. Próżnia wypełniająca przestrzeń kosmiczną to puste pojęcie, a obszar ten wypełnia  ciemna materia. Przestrzeń i ciemna materia to pojęcia tożsame, czyli nie istnieje coś takiego jak próżnia absolutna ... i nie może istnieć.


Ciemna materia jest szczególnym przypadkiem materii zwykłej, stoi na początku ewolucji materii w hiperwszechświecie, na końcu tej ewolucji stoją metale ciężkie. Istnienie metali ciężkich i innych pierwiastków kończy się w czarnej dziurze, gdzie zostają przeformowane na ciemną materię i ich egzystencja zaczyna się od nowa. Dzięki temu procesowi hiperwszechświat  istnieje wiecznie. Nie ma sensu szukać początku czegoś czego nie można zniszczyć - jest to aluzja do hipotezy Wielkiego Wybuchu.

Ciemna materia wypełnia w dużej koncentracji każdy z wszechświatów. W  rejonach sił pływowych, których źródłem jest grawitacja czarnej dziury,  z ciemnej materii formuje się materia zwykła. Rejonami tymi są halo galaktyk, gromady gwiazd,  dyski akrecyjne. Gromady gwiazd mają podobne pochodzenie jak galaktyki, to znaczy gwiazdy w gromadach powstają skutkiem sił pływowych wzbudzonych przez centralną czarną dziurę gromady gwiazd.

Opadająca  i wyświecająca w dysku akrecyjnym promieniowanie elektromagnetyczne materia zwykła jest wytworzona z ciemnej materii otaczającej czarną dziurę. Nie może więc w dysku  akrecyjnym  wyczerpać się dostępna materia, bo jest ona ciągle produkowana z ciemnej materii, a tej nigdy nie zabraknie. 

Ciemna materia ze zwykłą materią oddziałuje wyłącznie grawitacyjnie.

Według Nowej Hipotezy, oprócz zwykłej materii barionowej, cały wszechświat wypełnia w wielkiej koncentracji ciemna materia. Masa Wszechświata  jest sumą mas ciemnej materii i materii zwykłej. Masa ciemnej materii zawiera prawdopodobnie około 99% masy Wszechświata.

Mechanika kwantowa i Teoria względności, dwa filary fizyki próbujące wyjaśnić mechanizm Wszechświata od atomu do kosmosu, nie przewidują istnienia ciemnej materii.

Co tak naprawdę wiemy o ciemnej materii? Oddajmy głos amerykańskiemu astronomowi Verze Rubin, ekspertowi od ciemnej materii:

W galaktyce spiralnej stosunek ciemnej materii do materii widzialnej określa liczba 10 i jest to prawdopodobnie dobra liczba wyrażająca stosunek naszej ignorancji do wiedzy. Teraz jesteśmy w przedszkolu, w grupie maluchów. 
 (-) Vera Rubin.



           

 Strona główna Na początku Odpychanie kosmiczne Super wszechświat
 Ekspansja Ewolucja wszechświata Promieniowanie tłaHiper wszechświat 
 Czarna dziura Ciemna materia Promień grawitacyjny Siły pływowe
 Obiekty odległe Wielki Wybuch Poczerwienienie grawitacyjne  Życie gwiazd

poniedziałek, 19 listopada 2018

Promień Schwarzschilda


Promień Schwarzschilda – charakterystyczny promień stowarzyszony z każdą masą, jest proporcjonalny do masy, zwany jest też czasami promieniem grawitacyjnym. Obiekt mniejszy niż objętość wynikająca z jego promienia Schwarzschilda nazywany jest czarną dziurą. Powierzchnia wyznaczana przez promień Schwarzschilda spełnia rolę horyzontu zdarzeń. Ani światło, ani żadne cząstki nie mogą uciec przez tę powierzchnię z obszaru wewnątrz, stanowiącego czarną dziurę.

W kręgu zainteresowania omawianej na tym portalu hipotezy leżą tylko obiekty o objętości mniejszej niż objętość wynikająca z ich promienia Schwarzschilda, gdyż tylko takimi obiektami wypełniony jest hiperwszechświat

Obiekty te, zależnie od punktu widzenia są czarnymi dziurami lub wszechświatami. Każda czarna dziura lub wszechświat znajduje się we wszechświecie, lub w nadwszechświecie, z którego pobiera materię. Materia ta, pobierana w formie ciemnej materii, dociera jednocześnie do całej objętości czarnej dziury, (wszechświata).

Nasz wszechświat też ma objętość mniejszą niż wynika to z jego promienia Schwarzschilda, tym samym nie ma środka ani granic. Obserwator znajdujący się w dowolnym miejscu wszechświata odnosi wrażenie że znajduje się w centrum wybuchu (uciekające galaktyki). Wszechświat w całej swojej objętości wygląda mniej więcej tak samo.


gdzie:

RSchw - promień Schwarzschilda
G  -  stała grawitacji 
M - masa obiektu
c   -  prędkość światła
  

Powrót do hipotezy budowy hiperwszechświata


 Strona główna Na początku Odpychanie kosmiczne Super wszechświat
 Ekspansja Ewolucja wszechświata Promieniowanie tłaHiper wszechświat 
 Czarna dziura Ciemna materia Promień grawitacyjny Siły pływowe
 Obiekty odległe Wielki Wybuch Poczerwienienie grawitacyjne  Życie gwiazd

Czarna dziura


Obiekt mniejszy niż objętość wynikająca z jego promienia Schwarzschilda nazywany jest 
czarną dziurą. Powierzchnia wyznaczana przez promień Schwarzschilda spełnia rolę horyzontu zdarzeń. Ani światło, ani żadne cząstki nie mogą uciec przez tę powierzchnię z obszaru wewnątrz, stanowiącego czarną dziurę. 

W obszarze stanowiącym czarną dziurę wartości stałych fizycznych są nieporównywalnie mniejsze niż w materii gwiazdy która grawitacyjnie zapadając się utworzyła omawianą czarną dziurę.









gdzie:
      RSchw - promień Schwarzschilda
      G   - stała grawitacji
      M   - masa obiektu
      c    - prędkość światła


Powyższe stałe fizyczne są niezmienne dla obszaru przestrzeni otoczonej horyzontem zdarzeń.

A co się stanie jeżeli wybuch gwiazdy supernowej ściśnie masę zdecydowanie poniżej promienia Schwarzschilda i gęstość czarnej dziury będzie większa od wynikającej ze wzoru:


Taki stan będzie trwał do momentu ustania sił wybuchu termojądrowego umierającej gwiazdy  i gęstość czarnej dziury zmaleje do wartości wynikającej z objętości o promieniu RSchw  stowarzyszonego z  masą  wspomnianej czarnej dziury.

Hiperprzestrzeń hiperwszechświata jest złożona z nieskończonej ilości obiektów otoczonych sferą o promieniu Schwarzschilda. Hipotetyczny obserwator może jednocześnie znajdować  się wewnątrz horyzontu zdarzeń pewnego obiektu pozostając na zewnątrz horyzontu zdarzeń innego obiektu. Powierzchnia ograniczona promieniem Schwarzschilda zachowuje się jak horyzont zdarzeń obiektu  który mieści się wewnątrz tegoż promienia. Jeżeli znajdujemy się na zewnątrz promienia Schwarzschilda pewnego obiektu, to obiekt ten jest dla nas czarną dziurą, natomiast jeżeli znajdujemy się wewnątrz promienia Schwarzschilda pewnego obiektu, to obiekt ten jest dla nas wszechświatem. Pojęcia czarna dziura i wszechświat są pojęciami umownymi i odnoszą się do tego samego rodzajów obiektów. Nasz wszechświat jest zapewne jedną z wielu czarnych dziur w Nadwszechświecie.

Medium wypełniające czarną dziurę nie jest żadną formą materii z punktu widzenia wszechświata w którym dana czarna dziura się utworzyła i odwrotnie. Jeżeli mówimy że czarna dziura jest wypełniona ciemną materią, to oznacza ciemną materię z punktu widzenia omawianej czarnej dziury. Może się zdarzyć, że dwie równoległe czarne dziury/wszechświaty będą miały ciemną materię/materię zwykłą na tym samym poziomie w czwartym wymiarze liniowym i wtedy obie czarne dziury będą  miały takie same wartości stałych fizycznych.

  
Każda czarna dziura wypełniona  jest ciemną materią upakowaną w maksymalnej koncentracji.  Każda czarna dziura znajduje się we wnętrzu innej czarnej dziury, czarnej dziury o nieporównywalnie większej masie i o nieporównywalnie mniejszej gęstości. Nie w każdej czarnej dziurze istnieje czarna dziura. Na czarną dziurę bezustannie opada  ciemna materia z macierzystej czarnej dziury. Ciemna materia opadając na czarną dziurę, na skutek sił pływowych w dysku akrecyjnym zamienia się w   materię zwykłą, a konkretnie w plazmę kwarkowo gluonową. Po przekroczeniu horyzontu zdarzeń materia ta ulega grawitacyjnemu kolapsowi stając się ciemną materią czarnej dziury. Gęstość ciemnej materii czarnej dziury jest nieporównywalnie większa od gęstości ciemnej materii wszechświata w którym ta czarna dziura powstała. Czarna dziura "obligatoryjnie" jest "konsumentem" ciemnej materii wszechświata w którym powstała. Materia zwykła wpada do dysku akrecyjnego czarnej dziury "przy okazji".

Każda czarna dziura, bez wyjątku, jest otoczona dyskiem akrecyjnym,  zainicjowanym przez  opadającą  ciemną materię.  Pojęcie akrecja jest stowarzyszone z opadaniem materii na ciało niebieskie  w wyniku działania grawitacji, ale  wstępną przyczyną opadania materii zwykłej jest opadanie ciemnej materii i przemiany jej w polach sił pływowych w materię zwykłą. Wyświecanie materii zwykłej, a konkretnie materii dziwnej w dysku akrecyjnym nie ma związku z  pierwotną obecnością, czy nieobecnością materii zwykłej  w bezpośrednim sąsiedztwie czarnej dziury. 

Masa czarnej dziury/wszechświata ciągle rośnie  bo dostępna materia nigdy się nie wyczerpie, ponieważ powstaje z niewyczerpanych zapasów ciemnej materii. Twierdzenie że nie jesteśmy w stanie wykryć czarnej dziury, ponieważ gdy opuściła galaktykę wchłonęła cały otaczający ją gaz jest niezgodne z nową hipotezą. 

Wraz ze wzrostem masy wszechświata/czarnej dziury rośnie długość Plancka obowiązująca w danym wszechświecie. Wzrost długości Plancka wiąże się ze zmniejszaniem gęstości wszechświata/czarnej dziury. 

Super masywne czarne dziury w procesie akrecji oprócz dysku akrecyjnego tworzą obszary gwiazdotwórcze czyli galaktyki.

"Celem" istnienia czarnych dziur jest "odświeżanie" materii zwykłej starego wszechświata, "zanieczyszczonego" ciężkimi pierwiastkami, na nowy świat wypełniony ciemną materią. Ciemna materia stoi na początku ewolucji materii rozumianej w sensie ogólnym. Niezależnie co poprzez dysk akrecyjny opadnie na horyzont zdarzeń czarnej dziury produktem końcowym  będzie zawsze ciemna materia, która jest najprostszą formą materii. Dzięki zabiegowi "odświeżania" materii przez czarne dziury hiperwszechświat będzie istniał wiecznie. "Celem"  czarnych dziur jest umożliwienie wiecznego istnienia hiperwszechświata. Hiperwszechświat jest niezniszczalny - nie ma sensu szukanie mechanizmu początku czegoś co jest niezniszczalne - uwaga ta odnosi się do hipotezy Wielkiego Wybuchu.

Według Nowej Hipotezy Ewolucji Wszechświata w czarnych dziurach nie występuje obiekt zwany osobliwością. Młoda czarna dziura jest wypełniona ciemną materią. Cząstki ciemnej materii w czarnych dziurach mają diametralnie mniejsze rozmiary niż w wszechświecie który czarną dziurę stworzył, czyli diametralnie mniejsza jest długość Plancka i  wynikające z tego konsekwencje.

Czarna dziura nigdy nie jest "głodna", bowiem każdą czarną dziurę otaczają niewyczerpane zapasy "pokarmu", którym jest ciemna materia, równomiernie i w dużej koncentracji wypełniająca każdy wszechświat. Masa każdej czarnej dziury systematycznie i nieprzerwanie rośnie, i przyrost ten w zasadzie nie jest zależny od istnienia lub nieistnienia zwykłej materii w sąsiedztwie czarnej dziury.







                                   
 Strona główna Na początku Odpychanie kosmiczne Super wszechświat
 Ekspansja Ewolucja wszechświata Promieniowanie tłaHiper wszechświat 
 Czarna dziura Ciemna materia Promień grawitacyjny Siły pływowe
 Obiekty odległe Wielki Wybuch Poczerwienienie grawitacyjne  Życie gwiazd

niedziela, 18 listopada 2018

Ewolucja wszechświata


Według Nowej Hipotezy, przed wieloma miliardami lat, a może wcześniej, w nadwszechświecie kończyła swój żywot pewna gwiazda. Jej zwłoki miały wystarczającą masę do przeobrażenia się w czarną dziurę. Ta przyszła czarna dziura to nasz Wszechświat.

Zanim powstała czarna dziura, czyli nasz Wszechświat, zapadająca się pod własnym ciężarem masa gwiazdy,  niepowstrzymywana przez reakcje termojądrowe została ściśnięta siłą grawitacji własnej masy poniżej promienia Schwarzschilda. Stało się to poprzez kolaps fundamentalnych cząstek materii, przenoszący czwarty wymiar przestrzenny masy omawianej gwiazdy   na niższy poziom.  Fundamentalne cząstki które uległy kolapsowi stały się ciemną materią czyli przestrzenią nowo powstałej czarnej dziury/Wszechświata. Tak w wielkim skrócie powstał nasz Wszechświat, który teraz "żywił" się ciemną materią z nadwszechświata, czyli z macierzystej czarnej dziury.

Ta czarna dziura/nasz Wszechświat była wypełniona ciemną materią, o nieporównywalnie większej gęstości niż gęstość ciemnej materii naszego nadwszechświata. W przypadkowych rejonach  ciemnej materii tworzyły się  niewielkie ilości fundamentalnych cząstek materii.

Minęły miliardy lat zanim czarna dziura/nasz Wszechświat osiągnęła masę i rozmiary stosowne do uruchomienia mechanizmów rządzących Wszechświatem. Powstały obszary o zróżnicowanej koncentracji materii zwykłej, a przyciąganie grawitacyjne zbijało cząstki w ośrodki o coraz większej gęstości. W obszarach o największej gęstości utworzyły się pierwsze olbrzymie, samotne gwiazdy zbudowane z wodoru i helu. Ich cykl ewolucyjny trwał krótko, około miliona lat. Były to gwiazdy III populacji.

Część tych pierwszych gwiazd, a być może wszystkie, skończyła swój żywot jako pierwsze czarne dziury. Te pierwsze czarne dziury stały się pierwszymi kwazarami, które po miliardach lat urosły do pozycji  centralnych czarnych dziura w nowo formujących się galaktykach. Rozpoczął się nowy etap w historii ewolucji Wszechświata. Powstały warunki do tworzenia się galaktyk.  Według Nowej Hipotezy Ewolucji Wszechświata  czarna dziura tworzy każdą galaktykę.


JAK POWSTAŁY PIERWSZE GALAKTYKI

Z pierwszych gwiazd olbrzymów powstały pierwsze czarne dziury. Ich pokarmem była wszechobecna ciemna materia. Czarne dziury są obiektami, zdolnymi wystarczająco dynamicznie generować siły pływowe w  gęstości ciemnej materii wokół czarnej dziury, aby w wyniku tego procesu powstawała materia zwykła.

Według nowej hipotezy cały wszechświat w dużej koncentracji jest wypełniony cząstkami  ciemnej materii. Jeżeli w jakiejś części wszechświata następuje zwiększenie koncentracji ciemnej materii ponad dopuszczalną wartość za sprawą sił pływowych, to z ciemnej materii formuje się  materia zwykła. Nie należy zwiększenia koncentracji ciemnej materii pod wpływem sił pływowych utożsamiać z błędnymi opiniami, że w Wszechświecie w pewnych obszarach jest ciemnej materii więcej, a w innych nie ma w ogóle.

Co w galaktykach zmusza gwiazdy do jednoczesnego wirowania jakby były połączone wspólną płaszczyzną? To wiruje ciemna materia opadająca na centralną czarną dziurę, a gwiazdy wirują wraz z nią skutkiem wzajemnego oddziaływania grawitacyjnego relacji ciemna materia i materia zwykła. Aby przedstawić problem obrazowo to czarna dziura w centrum galaktyki jest dużym pojemnikiem do którego stara się wepchnąć ciemna materia, którą jest wypełniony Wszechświat.  Ciemna materia zachowując się jak płyn spływający do naczynia przez wąskie gardło formuje galaktykę i dysk akrecyjny. W galaktyce są miejsca  sprzyjające do tworzenia się materii zwykłej z ciemnej materii - tam rodzą się młode gwiazdy. Bezpośrednio w sąsiedztwie czarnej dziury warunki do formowania się materii zwykłej z ciemnej materii są szczególnie korzystne - tam dysk akrecyjny wyświeca wytworzone ciepło.  Czarna dziura jest zlewem mniej lub  bardziej izotropowym przez co  galaktyki przyjmują kształty od spiralnych do kołowych.

Opadającej bezpośrednio na czarną dziurę ciemnej materii towarzyszą ogromne zaburzenia jej gęstości, siły pływowe. W miejscach tych zaburzeń, z ciemnej materii powstają fundamentalne cząstki materii. Najbardziej dynamicznym obszarem jest bezpośrednie sąsiedztwo czarnej dziury, gdzie mocą  jej  sił pływowych  ciemna materia przemienia się w materię tworząc dysk akrecyjny. Do czarnej dziury wpada materia zwykła, wyłącznie materia zwykła uformowana z ciemnej materii wszechświata w którym czarna dziura powstała. Wyjaśnia to powstanie dysku akrecyjnego kwazarów w rejonie gdzie brakuje materii zwykłej. Źródłem energii wypromieniowywanej przez dysk akrecyjny kwazara są procesy takie  jak fale czy oscylacje które zatracają energię z powodu tarcia lub turbulencji. Tracona energia przekształca się  w ciepło, przez co podnosi temperaturę układu prowadząc do silnego grzania, powoduje że materia ta staje się gorącą plazmą. Istotnym elementem tego procesu jest fakt że powstała materia zostaje pochłonięta przez czarną dziurę.

Drugim przypadkiem przemiany ciemnej materii na materię zwykłą są obszary gwiazdotwórcze powstające w zaburzeniach jej gęstości ulokowane w halo galaktyki.

Według Nowej Hipotezy Ewolucji Wszechświata, część czarnych dziur podczas niektórych wybuchów supernowych jest wyrzucana z galaktyki w przestrzeń między galaktyczną stając się zalążkami nowych galaktyk.

Te zalążki galaktyk to kwazary.

PARADOKSY BARDZO OGLEGŁYCH KWAZARÓW

To, że kwazary są bardzo odległe, bardzo stare, bardzo jasne i że oddalają się z nie prawdopodobnymi prędkościami, porównywalnymi z prędkością światła, wydedukowano tylko z jednej przesłanki, z wartości przesunięcia ku czerwieni ich elektromagnetycznego widma. Trzymając się kurczowo Prawa Hubble'a otrzymano najpierw olbrzymie prędkości i odległości. Następnie uwzględniając fakt, iż kwazary to obiekty niewielkie /wielkość gwiazdy/, wywnioskowano, że musi cechować je fenomenalna jasność, skoro widzimy je z bardzo dużych odległości.


Wiele wskazuje na to, że obserwowane kwazary leżą znacznie bliżej niż się sądzi, są znacznie młodsze, nie oddalają się z ogromnymi prędkościami, ich jasności są grubo przeszacowane.
Dla kwazarów nie ma miejsc bardziej lub mniej właściwych, każde jest równie dobre. Biorąc jednak pod uwagę, że kwazary to obiekty bardzo małe, to należy oczekiwać, że widzimy tylko kwazary związane z niezbyt odległymi galaktykami.
Przesunięcie ku czerwieni widma kwazarów może być różne dla różnych kwazarów, ale wartość tego przesunięcia ma się nijak do ich wieku, odległości od nas i prędkości oddalania.

Wielki amerykański astronom Fred Hoyle twierdził, że kwazary są związane z pobliskimi galaktykami i są czymś, co przez te galaktyki zostało wystrzelone.

Kwazar to czarna dziura, która jest otoczona przez dysk akrecyjny uformowany z fundamentalnych cząstek materii  powstałej z ciemnej materii opadającej na kwazara. A ciemnej materii nigdzie we wszechświecie nie brakuje, w dużej koncentracji  wypełnia cały kosmos.

Przyczyną wyrzucania czarnych dziur z galaktyki może być wybuch supernowej który uformował i wyrzucił czarną dziurę poza galaktykę.

Krótko o kwazarach według Nowej Hipotezy:
  • kwazar który opuścił galaktykę staje się jądrem nowej galaktyki.
  • Nieprawdą jest, że oddalają się od nas z ogromnymi prędkościami
  • Dla kwazarów każde miejsce w kosmosie jest równie dobre, ale obserwujemy tylko te niezbyt odległe.
  • Przesunięcie ku czerwieni ich elektromagnetycznego widma spowodowane jest głównie poczerwienieniem grawitacyjnym a nie zjawiskiem Dopplera.
Źródłem promieniowania kwazara jest materia znajdująca się w bardzo silnym polu grawitacyjnym, gdzie tempo wszelkich procesów według zegara obserwatora zewnętrznego niezmiernie się spowalnia. Każda fala elektromagnetyczna wypromieniowana przez kwazara, z naszego punktu widzenia wydaje się być dłuższa. Przesunięcie ku czerwieni widma elektromagnetycznego kwazarów jest więc spowodowane grawitacyjnym poczerwienieniem a nie efektem Dopplera, i nieprawdą jest, że kwazary oddalają się od nas z ogromnymi prędkościami. Z tego samego powodu nie możemy zastosować prawa Hubble'a do określenia odległości do nich. Według nowej hipotezy kwazary nie są tak odległe, nie oddalają się z ogromnymi prędkościami i nie cechuje je tak fenomenalna jasność jak to wynika z oficjalnych naukowych oszacowań.

W bezpośrednim sąsiedztwie czarnej dziury, kwazara, opadaniu ciemnej materii na powierzchnię czarnej dziury, towarzyszą zaburzenia gęstości ciemnej materii, powodujące przekształcenia ciemnej materii w materię zwykłą, jednocześnie wydziela się duża ilości energii w postaci promieniowania elektromagnetycznego. Każda czarna dziura, niezależnie od tego czy w jej sąsiedztwie występuje materia zwykła, czy nie, otoczona jest opadająca na jej powierzchnię materią, powstałą z ciemnej materii, wyświecającą w dysku akrecyjnym, część utraconej grawitacyjnej energii potencjalnej.

W halo galaktyki, skutkiem grawitacyjnego oddziaływania centralnej czarnej dziury, w zaburzeniach gęstości ciemnej powstaje materia, a następnie rejony gwiazdotwórcze.
Tak powstały pierwsze galaktyki we Wszechświecie. A utworzyły się one z czarnych dziur pierwszej generacji, te z kolei z pierwszych czarnych dziur, które były skutkiem kolapsu pierwszych gwiazd olbrzymów. Galaktyki te, znajdują się dzisiaj w centrach gromad.

Centralne czarne dziury wewnątrz jądra galaktyki nazywane często są Active Galaktic Nuclei, lub AGN i w dalszej części będę używał tego skrótu. Skrót ten oznacza Aktywne Galaktyczne Jądro.

Rozrastanie się rozmiarów galaktyki następuje na skutek wzrostu masy AGN, a skutkiem tego i obszaru wirowania ciemnej materii, czyli obszaru w którym z ciemnej materii tworzy się materia.

Odwrotnie, niż w standardowych hipotezach ewolucji galaktyk, według Nowej hipotezy ilość materii w obszarze galaktyki systematycznie wzrasta. Strumień gazu opadający na AGN jest coraz potężniejszy.
Wzrost rozmiarów galaktyk poprzez łączenie się w wyniku kolizji, to wyjątki, a nie reguła. Pierwotnym surowcem do rozbudowy masy galaktyki jest zawsze ciemna materia, a zapasy jej są nieograniczone. Czy więc rozmiary galaktyk rosną w nieskończoność?

Tak, i nie tylko rozmiary galaktyk, także i rozmiary AGN. Rozmiary i masa centralnych czarnych dziur będzie rosła nieskończenie, ponieważ AGN-y nie tylko pożerają materię, także ją tworzą. Krótko mówiąc AGN-y pożerają materię, które same sobie wyprodukowały z ciemnej materii, a im więcej jej pożerają, tym więcej jej tworzą.

Zderzenie dwóch galaktyk, może owocować powstaniem galaktyki z podwójnym układem czarnych dziur wewnątrz, albo galaktyk bez Centralnej Czarnej Dziury.

Część czarnych dziur, "wypluwane" są poza galaktykę z prędkością wynoszącą tysiące kilometrów na sekundę. Wyrzucone czarne dziury tworzą po miliardach lat gromadę galaktyk.

      
Poprzednia strona: Ekspansja wszechświata  


                                                        

   
 Strona główna Na początku Odpychanie kosmiczne Super wszechświat
 Ekspansja Ewolucja wszechświata Promieniowanie tłaHiper wszechświat 
 Czarna dziura Ciemna materia Promień grawitacyjny Siły pływowe
 Obiekty odległe Wielki Wybuch Poczerwienienie grawitacyjne  Życie gwiazd

Ekspansja wszechświata


Według Nowej Hipotezy odległości pomiędzy galaktykami rosną, bo między nimi narasta przestrzeń posiadająca masę, czyli ciemna materia.

Ekspansja kosmologiczna według Nowej Hipotezy ma dwa oblicza.

Pierwsze oblicze ekspansji wynika ze systematycznego wzrostu  masy ciemnej materii wchodzącej w skład Wszechświata. Na czarną dziurę, którą jest Wszechświat, opada poprzez dysk akrecyjny z Nadwszechświata materia uformowana z ciemnej materii /Nadwszechświata/. Po przekroczeniu horyzontu zdarzeń naszego Wszechświata materia ta ulega kolapsowi, stając się ciemną materią Wszechświata a jej gęstość wzrasta nieporównywalnie w stosunku do gęstości ciemnej materii Nadwszechświata i wynosi:
gdzie M - masa naszego Wszechświata:


gdzie: RSchw - promień Schwarzschilda (promień naszego Wszechświata)
                 G  - stała grawitacji
                 M - masa pod sferą o promieniu Schwarzschilda (masa naszego Wszechświata)
                  c  - prędkość światła

W efekcie rosną rozmiary Wszechświata i rośnie masa ciemnej materii. Efektem przyrostu ilości masy ciemnej materii jest tworzenie się przestrzeni czyli obserwowany wzrost odległości pomiędzy odległymi obiektami. Efekt Dopplera, uciekające galaktyki, promieniowanie tła to skutek pierwszego oblicza ekspansji, czyli skutek przyrostu przestrzeni. Przyrost przestrzeni następuje jednocześnie w całej objętości Wszechświata. Wzrost ilości masy ciemnej materii, powoduje także  wzrost "zapasu surowca" z którego we wszechświecie powstaje zwykła materia.

Drugie oblicze - to skutek wzrostu długości Plancka. W tym obliczu ekspansji istotny jest fakt, że ekspansja dotyczy nie tylko odległości między obiektami ale także: wielkości galaktyk, średnicy gwiazd, planet, atomów, kwarków... Drugie oblicze ekspansji kosmologicznej, według Nowej Hipotezy, to wzrost rozmiarów wszystkich obiektów materialnych będący skutkiem wzrostu długości Plancka i nie jest przyczyną obserwowanego przesunięcia ku czerwieni będącego efektem Dopplera. Nie jest też przyczyną jakichkolwiek efektów rejestrowanych przez obserwatora znajdującego się w Wszechświecie. Jest częścią całości, którą można określić jako skutek wzrostu masy i zmniejszania gęstości  ciemnej materii i materii zwykłej znajdującego się pod swoim promieniem grawitacyjnym (czarnedziury), którą jest Wszechświat. Drugie oblicze ekspansji kosmologicznej jest podróżą materii zwykłej i ciemnej materii Wszechświata w czwartym wymiarze przestrzennym w kierunku dodatnim.


Obydwa oblicza ekspansji według Nowej Hipotezy zachodzą jednocześnie. Rozkład materii, ciemnej materii i metodyka rozszerzania się Wszechświata nie ma brzegu ani środka. Każdy obserwator we Wszechświecie, niezależnie od tego w jakim punkcie Wszechświata się znajduje, odnosi wrażenie, że jest w centrum wybuchu, że jest w centrum Wszechświata, że wszystko od niego się oddala. Im dalej znajduje się oddalający obiekt, tym większa jest prędkość oddalania.

Błędne  jest oczekiwanie, że wskutek ekspansji Wszechświat będzie się ochładzał. Efekt zmniejszania gęstości Wszechświata nie ma nic wspólnego ze standardowym  zmniejszaniem gęstości czegokolwiek. Nowo pojawiająca się przestrzeń jest szczególnym rodzajem materii, która w określonych warunkach przyjmuje postać materii zwykłej. W rzeczywistości w nowo utworzonej przestrzeni, z tejże  przestrzeni czyli z ciemnej materii jest formowana materia zwykła, pojawiają się gwiazdy, czarne dziury, nowe galaktyki.  W tym ekspandującym Wszechświecie, którego gęstość maleje, jednocześnie wzrasta  ilość gwiazd, czarnych dziur, galaktyk. Takie zmniejszanie gęstości nie ma odpowiednika w otaczającej nas rzeczywistości.


W każdej sekundzie, przestrzeń na długości jednego megaparseka /3 300 000 lat świetlnych/, zwiększa swoje rozmiary o 67,15 km. – jest to stała Hubble albo parametr Hubble.
Jeżeli jakaś galaktyka oddalona jest od naszej galaktyki 1 Mpc to oddala się od nas z szybkością 67,15 km na sekundę.
jeżeli jakaś galaktyka jest oddalona o 10 Mpc to oddala się od nas z prędkością 671,5 km/s.
1Mpc = 1 mega parsek = 3,086 x 1019 km.
Wszechświat rozszerza się w każdym kierunku, a kierunków jest nieskończona ilość.

Hipoteza Wielkiego Wybuchu nie odpowiada na pytanie czym jest ekspandująca przestrzeń?

Według Nowej Hipotezy masa Wszechświata i jego rozmiary rosną a gęstość maleje. Długowieczny obserwator zauważy że pojawiają się nowe galaktyki, ale zmniejszania gęstości nie zauważy, bo  gęstość obserwatora i jego narzędzi pomiarowych też będzie malała. Rosnąca przestrzeń to wzrost  masy ciemnej materii, a z niej  powstaje  materia.

Sfera Hubble i Obszar Widzialny Wszechświata

Przestrzeń na długości 3 261 600 lat świetlnych, czyli przestrzeń na długości 1 megaparseka w ciągu 1 sekundy zwiększa swoją rozmiary o 68 kilometrów. Proporcjonalnie 2 megaparseki wydłużają się o 136 km i tak dalej.

Każda odległość we wszechświecie rozszerza się o 0,00007 w ciągu miliona lat.

3 261 600 lat świetlnych = 1 Megaparsek (Mpc)

3 261 600 x 4435 = 14 465 196 000 lat świetlnych - odległość do Sfery Hubble

Istnieje taka sfera, po przekroczeniu której prędkość oddalania się obiektów od nas osiąga i przekracza prędkość światła? Tą sferą jest sfera Hubble oddalona od nas o 14,47 miliardów lat świetlnych powyżej której obiekty oddalają się z szybkością większą od szybkości światła. Najdalsze widoczne teraz galaktyki, a uważane za powstałe 400 milionów lat po powstaniu wszechświata są w tej chwili oddalone od nas 46 miliardów lat świetlnych. Jak to możliwe? Możliwe to jest dzięki temu, że miały do dyspozycji czas 13,3 miliardów lat i w dużej części ich "drogi" prędkość ponad świetlną.

Te fotony, które emitują teraz galaktyki widziane  na odległości od około 8 mld lat świetlnych, do 14,47 mld lat świetlnych, nigdy nie dotrą do nas dlatego, ponieważ tak naprawdę są oddalone od nas w przedziale około 15 mld - 22 mld lat świetlnych i przestrzeń w której są zanurzone, oddala się od nas z większą prędkością, niż prędkość światła. Obiekty które są zanurzone w przestrzeni  oddalającej się od nas z prędkością większa od prędkości światła, znajdują się w obszarze przyczynowo rozłącznym w stosunku do obszaru Grupy Galaktyk Lokalnych. Wydarzenia w obszarach przyczynowo rozłącznych nie mają na siebie żadnego wpływu.

Pozostaje do wyjaśnienia co oznacza liczba 4435. Otóż w tej liczbie jest zawarta taka ilość powtórzeń prędkości 67,6 km/s, których suma przekracza prędkość światła.

3 261 600 lat świetlnych = 1 Megaparsek (Mpc)

3 261 600 x 4435 = 14 465 196 000 lat świetlnych - odległość do Sfery Hubble

Podane powyżej dane, to dane oficjalne. Czyli oficjalnie w tej chwili widzimy cały wszechświat, chociaż
znaczna część widocznych  galaktyk znajduje się za sferą Hubble, docierają do nas tylko fotony świateł 
tych galaktyk, wysłane wtedy gdy galaktyki te znajdowały się po wewnętrznej stronie sfery Hubble, tzn.
oddalały się od Ziemi z szybkością mniejszą od c. Nieoficjalnie nie wiemy czy widzimy cały Wszechświat i 
żadne informacje nas w tym nie utwierdzają.


Nie została dotąd ustalona taka sfera, która oddzielałaby galaktyki, które w tej chwili są po zewnętrznej
stronie sfery Hubble, od tych, które są teraz po stronie wewnętrznej, czyli sfery która oddzielałaby
galaktyki które teraz oddalają się od Ziemi prędkością podświetlną, od tych które teraz oddalają się z
prędkością nadświetlną.

Widzialny (obserwowalny) Wszechświat – jest to obszar Wszechświata, wraz ze znajdującą się w nim materią, który jest możliwy do zaobserwowania z Ziemi. Każde źródło promieniowania elektromagnetycznego które przekroczyło sferę Hubble jest odbierane nadal przez obserwatora na ziemi. Jest widziane dlatego bo docierają do ziemi fotony wysłane w naszym kierunku wtedy, kiedy źródło było po naszej stronie strefy Hubble. Wszechświat widzialny ma promień 46 miliardów lat świetlnych.

Jedną z galaktyk zaobserwowanych na krańcach wszechświata jest MACS0647-JD prawdopodobnie nie w pełni ukształtowana galaktyka, która wyemitowała swoje światło 420 milionów lat po powstaniu wszechświata, a więc aż 13,3 miliarda lat temu. Z tego wynika, że galaktyka MACS0647-JD znajduje się teraz po zewnętrznej stronie sfery Hubble, blisko granicy Widzialnego Wszechświata  i oddala się od nas z szybkością większą od szybkości światła. Fotony wyemitowane teraz przez tą galaktykę nigdy do nas nie dotrą

Jaką wartość uważamy za kraniec Wszechświata? Najdalsze  obiekty widzimy  na  blisko 14 miliardach lat świetlnych, oddalają się one z szybkością bliską szybkości światła,  w rzeczywistości znajdują się oddalone od nas 46 mld lat świetlnych. Za miliony lat  obiekty te  będą się oddalać z szybkością większą od szybkości światła i znikną z pola widzenia. W tej sytuacji nie można nazwać czegokolwiek krańcem Wszechświata i nie można obliczać wieku Wszechświata.



Wiek wszechświata obliczany według zwolenników hipotezy Wiekiego wybuchu:

W obliczaniu wieku wszechświata wykorzystuje się następujące rozumowanie, na początku cała materia wszechświata znajdowała się w jednym punkcie i puchnąca przestrzeń rozrzuciła tą materię w przestrzeni wszechświata według następujących reguł.

W każdej sekundzie, przestrzeń na długości jednego megaparseka, zwiększa swoje rozmiary o 67,15 km. – jest to stała Hubble albo parametr Hubble , 
1 Mpc=3,086 x 1019 km
1 rok ma 3,16 x 107 sekund
Jeżeli jakaś galaktyka oddalona jest od naszej galaktyki 1 Mpc to oddala się od nas z szybkością 67,15 km na sekundę, 
jeżeli jakaś galaktyka jest oddalona o 10 Mpc to oddala się od nas z prędkością 671,5 km/s 
Wszechświat rozszerza się w każdym kierunku, a kierunków jest nieskończona ilość.
Obliczamy ile lat ma wszechświat T0 biorąc odległość do galaktyki odległej d = 1 Mpc i prędkość oddalania się tej galaktyki od Ziemi jaka wynika z parametru Hubble czyli v= 67,15 km/s. Jeżeli chcemy obliczyć wiek wszechświata opierając się na galaktyce odległej o wartość d różną od 1 Mpc to musimy znaleźć v co nieco komplikuje obliczenia. Trzymając się d = 1 Mpc to obliczenie wieku wszechświata jest trywialne:

Obliczanie wieku wszechświata wg wyznawców BB


Jeżeli chcemy obliczyć wiek wszechświata opierając się na galaktyce odległej o wartość d różną od 1 Mpc, np. na krańcu wszechświata, to musimy znaleźć jej v oddalania co nieco komplikuje obliczenia. Za kraniec wszechświata przyjmujemy sferę Hubble na której prędkość oddalania się galaktyk od Ziemi v osiąga prędkość światła a odległość d wynosi 137,5 x 1021km.

Obliczanie wieku wszechświata
Według hipotezy Wielkiego Wybuchu 14,6 miliardów lat temu w naszym wszechświecie, pojawił się punkt w przestrzeni od którego przestrzeń zaczęła we wszystkich kierunkach narastać z prędkością 67,15 km/s na 1 Mpc. Istnieje taka możliwość że czas 14,6 miliardów lat to nie wiek wszechświata a tylko epizod w historii naszego wszechświata. Żeby przyjąć takie rozumowanie trzeba założyć, że masa wszechświata rośnie w funkcji czasu, ale nie od nieskończonej gęstości, a od gęstości wynikającej ze stosownego wzoru. Takie założenie jest tym co różni nową hipotezę od hipotezy Wielkiego Wybuchu.

Zdaniem autora nowej hipotezy masa wszechświata systematycznie się zwiększa i to jest przyczyną rozszerzania się wszechświata, młode galaktyki powstają w dowolnej części wszechświata.

Rozpychająca się przestrzeń to ciemna materia, ma masę i nie bierze się znikąd. Przestrzeń przenika z nadwszechświata. Ciemna materia z naszego nadwszechświata opada na nasz Wszechświat, przemieniając się "chwilowo" w dysku akrecyjnym naszego wszechświata na materię zwykłą, aby po przejściu horyzontu zdarzeń  przemienić się w ciemną materię naszego Wszechświata.

Ciemna materia naszego Wszechświata jest nieporównywalnie gęstsza od ciemnej materii naszego nadwszechświata. Takie same relacje odnoszą się do gęstości materii zwykłej naszego Wszechświata i nadwszechświata.




Tablica obrazująca jeden kierunek przestrzeni z uwzględnieniem Sfery Hubble i Obszaru widzialnego wszechświata. Kolorem zielonym jest oznaczona Sfera Hubble z widocznymi w tej chwili galaktykami G2 na 7 mld lś, G3 na 10 mld lś, G1 na 13,3 mld lś. Kolorem czerwonym wykonany jest promień Obszaru widzialnego z zaznaczonymi miejscami znajdowania się w tej chwili galaktyk G2, G3, G1.
  • Galaktyki G2 widoczne teraz na 7 mld lś w rzeczywistości wychodzą teraz ze sfery Hubble /14,7 mld lś/, ich prędkość oddalania się od Ziemi "już niegługo" przekroczy prędkość światła, ale fotony ich świateł będą do nas docierać ponieważ zostały wypromieniowane przez galaktyki G2 kiedy one poruszały się z szybkością podświetlną /na odcinku 7 mld lś - 14,7 mld lś/.
  • Galaktyki G3 widoczne teraz na 10 mld lś oddalają się od nas z szybkością nadświetlną i w rzeczywistości są teraz oddalone o 21,6 mld lś od Ziemi. Odbieramy fotony świateł tych galaktyk wyemitowane wtedy gdy galaktyki te poruszały się z szybkością podświetlną /na odcinku 7 mld lś - 14,7 mld lś. Elektrony świateł tych galaktyk wysyłane teraz nigdy do nas nie dotrą ponieważ przestrzeń w której są zanurzone oddala się od nas z prędkością większą od prędkości światła.
  • Galaktyki G1 widoczne teraz na 13,3 mld lś w rzeczywistości są oddalone 46 mld lś od Ziemi, wychodzą teraz ze Sfery Widzialnego Wszechświata i przestaną być widoczne. Odbieramy fotony świateł tych galaktyk wyemitowane wtedy gdy galaktyki te poruszały sie z szybkością podświetlną /na odcinku 7 mld lś - 14,7 mld lś/.. Elektrony świateł tych galaktyk wysyłane teraz nigdy do nas nie dotrą ponieważ przestrzeń w której są zanurzone oddala się od nas z prędkością większą od prędkości światła.
                         



Poprzednia strona: Hiperwszechświat
             
                                       
 Strona główna Na początku Odpychanie kosmiczne Super wszechświat
 Ekspansja Ewolucja wszechświata Promieniowanie tłaHiper wszechświat 
 Czarna dziura Ciemna materia Promień grawitacyjny Siły pływowe
 Obiekty odległe Wielki Wybuch Poczerwienienie grawitacyjne  Życie gwiazd