Szukaj na tym blogu

niedziela, 18 listopada 2018

Ekspansja wszechświata

Według Nowej Hipotezy odległości pomiędzy galaktykami rosną, bo między nimi narasta przestrzeń posiadająca masę, czyli ciemna materia.

Ekspansja kosmologiczna według Nowej Hipotezy ma dwa oblicza.

Pierwsze oblicze - to specyficzny rodzaj wzajemnego oddalania się obiektów w przestrzeni bez zmiany względem siatki współrzędnych. Przykładowo, wyobraźmy sobie nadmuchiwany globus ziemski. Na skutek ekspansji (nadmuchiwania) globusa, wzajemne odległości między miejscowościami wzrastają, chociaż ich współrzędne geograficzne nie ulegają zmianie. Powierzchnia globusa jest płaska i aby obraz był pełny, wspomniane współrzędne i ekspansję powinniśmy wyobrazić sobie w przestrzeni trójwymiarowej, powinniśmy ale nie potrafimy. Wyobrażenie tego tworu wymyka się naszym możliwościom.

Istotny jest fakt, że ekspansja dotyczy nie tylko odległości między obiektami ale także: wielkości galaktyk, średnicy gwiazd, planet, atomów, kwarków. Pierwsze oblicze ekspansji kosmologicznej, według Nowej Hipotezy, to wzrost rozmiarów wszystkich obiektów będący skutkiem wzrostu długości Plancka i nie jest przyczyną obserwowanego przesunięcia ku czerwieni będącego efektem dopplera. Nie jest też przyczyną jakichkolwiek efektów rejestrowanych przez obserwatora znajdującego się w Wszechświecie. Jest częścią całości, którą można określić jako element wzrostu masy i zmniejszania gęstości obiektu znajdującego się pod swoim promieniem grawitacyjnym (czarnej dziury), którą jest Wszechświat. Pierwsze oblicze ekspansji kosmologicznej jest podróżą materii i ciemnej materii wzdłuż czwartego wymiaru przestrzennego.

Drugie oblicze ekspansji wynika ze wzrostu ilości fundamentalnych cząstek ciemnej materii wchodzących w masę Wszechświata. Czarna dziura, którą jest Wszechświat, pożera ciemną materię z Nadwszechświata, skutkiem tego we Wszechświecie rośnie ilość cząstek ciemnej materii  Wszechświata i jego rozmiary. Efektem przyrostu ilości cząstek ciemnej materii jest tworzenie się przestrzeni, obserwowany wzrost odległości pomiędzy odległymi obiektami. Efekt dopplera, uciekające galaktyki, promieniowanie tła to skutek drugiego oblicza ekspansji, czyli skutek przyrostu przestrzeni. Przyrost przestrzeni następuje jednocześnie w całej objętości Wszechświata. Wzrost ilości cząstek ciemnej materii, powoduje wzrost "zapasu surowca" z którego we wszechświecie powstaje zwykła materia.

Obydwa oblicza ekspansji według Nowej Hipotezy zachodzą jednocześnie. Rozkład materii, ciemnej materii i metodyka rozszerzania się Wszechświata nie ma brzegu ani środka. Każdy obserwator we Wszechświecie, niezależnie od tego w jakim punkcie Wszechświata się znajduje, odnosi wrażenie, że jest w centrum wybuchu, że wszystko od niego się oddala. Im dalej znajduje się oddalający obiekt, tym większa jest prędkość oddalania.

W każdej sekundzie, przestrzeń na długości jednego megaparseka, zwiększa swoje rozmiary o 67,15 km. – jest to stała Hubble albo parametr Hubble.
Jeżeli jakaś galaktyka oddalona jest od naszej galaktyki 1 Mpc to oddala się od nas z szybkością 67,15 km na sekundę.
jeżeli jakaś galaktyka jest oddalona o 10 Mpc to oddala się od nas z prędkością 671,5 km/s.
1Mpc = 1 mega parsek = 3,086 x 1019 km.
Wszechświat rozszerza się w każdym kierunku, a kierunków jest nieskończona ilość.


Gęstość materii barionowej maleje w trakcie ekspansji zarówno według hipotezy Wielkiego Wybuchu, jak i według Nowej Hipotezy. Wynika to jednak tylko z gry słów, w rzeczywistości oznacza całkiem różne procesy.

Sfera Hubble i Obszar Widzialny Wszechświata

Przestrzeń na długości 3 261 600 lat świetlnych, czyli przestrzeń na długości 1 megaparseka w ciągu 1 sekundy zwiększa swoją rozmiary o 68 kilometrów. Proporcjonalnie 2 megaparseki wydłużają się o 136 km i tak dalej.

Każda odległość we wszechświecie rozszerza się o 0,00007 w ciągu miliona lat.

3 261 600 lat świetlnych = 1 Megaparsek (Mpc)

3 261 600 x 4435 = 14 465 196 000 lat świetlnych - odległość do Sfery Hubble

Istnieje taka sfera, po przekroczeniu której prędkość oddalania się obiektów od nas osiąga i przekracza prędkość światła? Tą sferą jest sfera Hubble oddalona od nas o 14,47 miliardów lat świetlnych powyżej której obiekty oddalają się szybkością większą od szybkości światła. Najdalsze widoczne teraz galaktyki, a uważane za powstałe 400 milionów lat po powstaniu wszechświata są w tej chwili oddalone od nas 46 miliardów lat świetlnych, dzięki temu że miały do dyspozycji czas 13,3 miliardów lat i w dużej części ich "drogi" prędkość ponad świetlną.
Pozostaje do wyjaśnienia co oznacza liczba 4435. Otóż w tej liczbie jest określona ilość powtórzeń prędkości 67,6 km/s, których suma przekroczy prędkość światła.

Podane powyżej dane, to dane oficjalne. Czyli oficjalnie w tej chwili widzimy cały wszechświat, chociaż
znaczna część widocznych  galaktyk znajduje się za sferą Hubble, docierają do nas tylko fotony świateł 
tych galaktyk, wysłane wtedy gdy galaktyki te znajdowały się po wewnętrznej stronie sfery Hubble, tzn.
oddalały się od Ziemi z szybkością mniejszą od c.


Nie została dotąd ustalona taka sfera, która oddzielałaby galaktyki, które w tej chwili są po zewnętrznej
stronie sfery Hubble, od tych, które są teraz po stronie wewnętrznej, czyli sfery która oddzielałaby
galaktyki które teraz oddalają się od Ziemi prędkością podświetlną, od tych które teraz oddalają się z
prędkością nadświetlną.

Widzialny (obserwowalny) Wszechświat – jest to obszar Wszechświata, wraz ze znajdującą się w nim materią, który jest możliwy do zaobserwowania z Ziemi. Każde źródło promieniowania elektromagnetycznego które przekroczyło sferę Hubble jest odbierane nadal przez obserwatora na ziemi. Jest widziane dlatego bo docierają do ziemi fotony wysłane w naszym kierunku wtedy, kiedy źródło było po naszej stronie strefy Hubble. Wszechświat widzialny ma promień 46 miliardów lat świetlnych.

Jedną z galaktyk zaobserwowanych na krańcach wszechświata jest MACS0647-JD prawdopodobnie nie w pełni ukształtowana galaktyka, która wyemitowała swoje światło 420 milionów lat po powstaniu wszechświata, a więc aż 13,3 miliarda lat temu. Z tego wynika, że galaktyka MACS0647-JD znajduje się teraz po zewnętrznej stronie sfery Hubble, blisko granicy Widzialnego Wszechświata  i oddala się od nas z szybkością większą od szybkości światła.



Wiek wszechświata obliczany według zwolenników hipotezy Wiekiego wybuchu:

W obliczaniu wieku wszechświata wykorzystuje się następujące rozumowanie, na początku cała materia wszechświata znajdowała się w jednym punkcie i puchnąca przestrzeń rozrzuciła tą materię w przestrzeni wszechświata według następujących reguł.

W każdej sekundzie, przestrzeń na długości jednego megaparseka, zwiększa swoje rozmiary o 67,15 km. – jest to stała Hubble albo parametr Hubble , 
1 Mpc=3,086 x 1019 km
1 rok ma 3,16 x 107 sekund
Jeżeli jakaś galaktyka oddalona jest od naszej galaktyki 1 Mpc to oddala się od nas z szybkością 67,15 km na sekundę, 
jeżeli jakaś galaktyka jest oddalona o 10 Mpc to oddala się od nas z prędkością 671,5 km/s 
Wszechświat rozszerza się w każdym kierunku, a kierunków jest nieskończona ilość.
Obliczamy ile lat ma wszechświat T0 biorąc odległość do galaktyki odległej d = 1 Mpc i prędkość oddalania się tej galaktyki od Ziemi jaka wynika z parametru Hubble czyli v= 67,15 km/s. Jeżeli chcemy obliczyć wiek wszechświata opierając się na galaktyce odległej o wartość d różną od 1 Mpc to musimy znaleźć v co nieco komplikuje obliczenia. Trzymając się d = 1 Mpc to obliczenie wieku wszechświata jest trywialne:

Obliczanie wieku wszechświata wg wyznawców BB


Zdaniem autora nowej hipotezy masa wszechświata systematycznie się zwiększa, młode galaktyki powstają w dowolnej części wszechświata, ich prędkość oddalania ma się nijak do wieku wszechświata.

Rozpychająca się przestrzeń ma masę i nie bierze się  znikąd. Przestrzeń przenika z nadwszechświata jako produkt wytworzony z pochłoniętej materii, ciemnej materii. Syczący szum promieniowania reliktowego to efekt przestrzeni docierającej jednocześnie do całej objętości wszechświata.

Tablica obrazująca jeden kierunek przestrzeni z uwzględnieniem Sfery Hubble i Obszaru widzialnego wszechświata. Kolorem zielonym jest oznaczona Sfera Hubble z widocznymi w tej chwili galaktykami G2 na 7 mld lś, G3 na 10 mld lś, G1 na 13,3 mld lś. Kolorem czerwonym wykonany jest promień Obszaru widzialnego zawartego między zewnętrzną stroną Sfery Hubble a granicą obszaru.

  • Galaktyki G2 widoczne na 7 mld lś w rzeczywistości wychodzą ze sfery Hubble, ich prędkość oddalania się od drogi mlecznej przekroczy prędkość światła i fotony ich świateł przestaną do nas docierać. Będziemy jednak  odbierać ich fotony wypromieniowane przez galaktyki G2 kiedy znajdowały się wewnątrz Sfery Hubble
  • Galaktyki G3 widoczne teraz na 10 mld lś w rzeczywistości są 21,6 mld lś oddalone od Drogi Mlecznej. Odbieramy fotony świateł tych galaktyk wyemitowane wtedy gdy galaktyki te znajdowały się w Sferze Hubble
  • Galaktyki G1 widoczne teraz na 13,3 mld lś w rzeczywistości są oddalone 46 mld lś od Drogi Mlecznej. Odbieramy fotony świateł tych galaktyk wyemitowane wtedy gdy galaktyki te znajdowały się w Sferze Hubble
  • Kiedy galaktyki G1 obserwowane teraz na 13,3 mld lś, a znajdujące się w rzeczywistości na 46 mld lś, wyjdą w najbliższej przyszłości 🤔 z obszaru widzialnego wszechświata, tzn. skończy się seria fotonów wyemitowanych z galaktyk G1 kiedy znajdowały się w Sferze Hubble, znikną i więcej ich nie zobaczymy. 

                   
Poprzednia strona: Hiperwszechświat
Następna strona:      Ewolucja wszechświata
             
                                        Spis treści 
        Strona główna     Na początku      Odpychanie kosmiczne 
       Hiperwszechświat     Ekspansja     Ewolucja wszechświata  
     Promieniowanie reliktowe     Czarna dziura   Ciemna materia 
        Promień Schwarzschilda    Poczerwienienie grawitacyjne 
  
  
  

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz